دردم دردانه

پرتو عشقي كه سايه نداري، ابري از نوري ! بر " هستي " ام ميباري / جويباري ! / همواره جاري : / آب حيات را تو. " الگو " يي . نه درد و حرمان ، نه كينه و حسد / و ني راز پنهان . / آشكارا مي خرامي و فاش مي گويي!. /. " كلام "َ ت هوش ربا ، آرامبخش جان / طنينش چنگي با نغمه ي جادويي . خوشا تو ! / كه جلوه ات با " هستي " ام عجين است . درعيش وسر مستي ،به خوشخويي / ودر مصيبت وإدبار ، به تسلٓا و دلجويي . فرزين عدناني نوشته شده توسط فرزین عدنانی در یکشنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۶ | ...

باران كه نيست ! آتش خاموش نمي شود ، گياه از رستن فرو ميماند ، مرغ بر شاخه نمي خواند . باران كه نيست ! زمزمه ي جوي بار گم، وخاك بستر جولان مار ، رتيل و كژ دم . لب و دندان / قفل. دهان ،...

تا هنگامي كه هجر را وصل و سراب را آب مي بيني هنوز در راهي . آونگي بين آسمان و زمين. - گاهي " پرتابي" به اوج، گاهي " سقوطي " به ا عماق چاهي - فرزين عدناني...

پنجره را كه مى گشايى ! /. با ديوا ر روبرو چه ميكني / كه راه بر پرواز نگاه بسته است ؟! /. روء يايت را در حدقه پنهان كن / تا دژخيم بو نبرد . / به بو ستا ن نيامد ي و شب شد /. ماه به محاق رفت / باد - هرزه پو - زوزه كشيد / و زمين ! / به يك باره شكو فه و برگ. و بار را بلعيد . /. اكنون دل: / دلوي در چاه / پا ! / وامانده ى راه /. و گرته هاي برف / بر مو و أبرو نشسته است . فرزين عدناني...

گزاره ي صادقي نيست / اينكه ميگويند تو : / " آنچنانى " و يا. " اين چنيني " . به توصيف هاي مجازي ي ديگران غره مشو! ؟ / تو : " واقعييت " ي هستي كه در " موقعييت " خويش عجينى ،/ " چيزى " وابسته به تمامي ى كثرات عالم / هر لحظه معنا ميشو ى ، " داورى " ات ميكنند / و خودت نمى بينى / راز ها ى تو در پستوى ذهنت هميشه نهان! تنها خودت به درستي ميداني كه هميشه همي...