بعداز هر چند گام ، 
به گوشه ای می نشینی ، 
خیره به چیز ها می نگری 
اشیاء را در هم ، تیره وتار می بینی.
" فراز " را بر نمی تابی ، 
در " نشیب " سکندری میخوری .
همه چیز ناپایدار ، در تغییر .
با تردیدی مدام ، 
از " واقعییت " ها روءیا می چینی .
سر به " نه تو " های آسمان داری ، 
بیناک از چاله های زمینی .
در آینه به شگفتی بنگر 
تو غرقه ای در قلزم " اما و اگر " 
تافته ی جدا بافته یی.
پروا مکن ، 
حاشا بگو ! 
آیا با عمری که بر تو گذشته است ، 
به " یقین " ی دست یافته یی؟