بارِ هستي را به دوران
گاهي كوه ِ مصيبت وبلا / تنهايي و گريه ي بي ا مان .
وگاهي ! آر امش و ساز و سرود / دهل و چنگ و. عود / شلنگ انداز ان / در وسط ِ ميدان.
تن آدمي ! / در " قبض و بسط " ِ مدام ،
يك لحظه بندي ي خشونت ِ " اين " / يك دم يله بر لطافت " آن " .
فرزين عدناني
برچسب:
نویسنده: آریا کاشانی