زبان نقش بأزيد سازنده وويرانگر(٣)

اگر چه در جريان " انديشيدن " عملا هيچ كلمه اي را تلفظ نميكنيم اما در كارگاه ذهنمان با كلمات ودر بستر وفور آن مي اند يشيم . ترمه ي آگاهي انسان بوسيله ي تصا ويري كه حواس از محسوسات كسب ميكند بافته ميشود وما اين تصويرها را بوسيله ى زبان قرائت ميكنيم . اگر از دختر ى ٥ ساله سئوال كنيد " كتاب چيست ؟" او ابتدا تصوير كتاب يا كتابهايي را كه قبلا ديده و تجربه كرده در ذهنش مصور ميكند و سپس با كلماتي كه ياد گرفته به قرائت آن ميپر دارد .مثلا جواب ميدهد " كتاب ورق ورق است ، عكس دارد ، قصه دارد ، مادرم از روى كتاب برايم قصه ميگويد و..." اما اگر از همين دختر سئوال شود كه كاربوراتور اتومبيل در كجاي آن قرار دارد ، چون قبلا آنرا مشاهده نكرده و حواسش از آن تصوير نگرفته وتجربه اي در موردش ندارد پاسخ " نميدانم " ميدهد . نوزاد در لحظه ي تولد بعلت فشاري كه به جسمش وارد ميشود منقبض شده وگريه ميكند ، بعلاوة تغيير دماي محيط را از طريق حس لامسه در مي يابد وصوت گر يه آلودي كه از مجرائ ناي او بيرون ميدمد ناشي از همين انقباض أعضا ء واندام هايش است . او سپس به تدريج چشمانش را بطور مكرر باز و بسته ميكند تا با نور محيط وأشياء پيرامو نى خو كند وبعدها به تدريج ودر ارتباطي مداوم با رنگها و أشكال ، چهره ى پدر ، رخسار مادر ، شيشه ى شير و پستانك وغيره آشنا ميشود . او تايكسالگى ، از طريق دريافت تصاوير حسي بستر آگاهي هايش را شكل ميدهد واگر چه هنوز سخن گفتن رانيا موخته اما ميتواند فكر كند و تاءثرات خود را با خنديدن ، گريه ، دست و پا زدن وسائر نشانه ها و إشارات بيان نمايد.