ز"زبان..." (٧)

نوم چا مسكي، زبان شناس مطرح معاصر ، معتقد است كه : " زبان كما بيش همانطور كه دستگاه ها ى جسمى عادي بدن رشد ميكند درذهن رشد ميكند . ما دادو ستدمان را با جهان در حالتي از لحاظ ژنتيك تعيين شده با اذ هانمان شروع ميكنيم وآن حالت از راه كنش و. واكنش با محيط وتجربيات، آنق در تغيير ميكند تا بوضع نسبتا پخته اى برسد . در اين وضع ما صاحب چيزي ميشويم كه به آن زبان ميگوييم . " (١). . چامسكي دراين تبيين مختصر وكوتاه نظريه ى مهم خود را در بارهء پيدا يش زبان بمثابه يكي از اندام هاي فيزيولوژيكي بدن ورشد وتكامل آن تا زمان بلوغ وپختگي ى آن ارائه ميدهد بدون آنكه مقوله را با تصاوير ونشانه هاي أخذ شده از محسوسات مرتبط بداند . او زبان را مانند كليه وكبد ، يكي از اندام هاي حوزه ى ذهنييت انسان ميداند ورشد وتكامل آنرا نيز يك جريان فيزيولوژيكي تلقي ميكندكه در قلمرو آموزش ويادگيري ى انسان نبوده ودر نتيجه اكتسابي نمي باشد ، وهمانطور كه كودك در دوره اي مقتضي از سن وسالش تدريجا وكم كم به ايستادن و راه رفتن مي پردازد ، زبان هم - حتي بدون اينكه ياد گيري يا آموزشي در كار باشد- از سن خاصى رشد و. گسترش آن شروع شده وبا گذشت چند سالي به مرحله ى پختگي ميرسد. اين نظريه ى چامسكىي كه زبان نياز به آموزش ويادگيري