"زبان...." (٦)

يكي ديگر از مصاديق بارز اين معناكه " گفتن يانوشتن عبارتست از خوانش تصاوير ذهن " موقعييت حرف زدن افرادى است كه به جنون مبتلا هستند . همانطور كه ميدانيم ديوانگان پرت وپلا و درهم ريخته وبي معنى سخن ميگويند وعلت اينست كه ساختار فيزيولوژيكى ى. مغزشان معيوب وبيمار است ، بهمين جهت آرشيو آگااهى و دانسته هايشان نابهنجار و مخدوش شده است وكلمات از روي تصاوير مربوطه جا به جا شده اند ودرنتيجه قرائت آنها از نظم معمول خود خارج گرديده است . در بخشهاي قبل عنوان شد ، نوزاد از زمان تولد تا حدود يك سالگى كه اندام گويائيش ( ريه ، خوشه ها ى ششى ، ناي ، حنجره، فضاى دهان ، زبان ، دندانها وآرواره ولبها ) به مرحله ى بلوغ فيزيولوژيكى ميرسند بستر آگاهى هايش با كسب مجموعه يى از تصاوير حسي شكل ميگيرد . اينك او قادر شده است أشكال ورنگ اشياء وچهره ى والدين واطرافيان را شناخته ونيازها ومطالبات غريزيش را با گريه وخنده وإشارات دست وپا وصورت بيان نمايد ودراين مرحله است كه كودك باصطلاح زبان باز كرده وبتدريج كلمات مورد نياز مثل بابا ، مامان، به به ، د د ر و... را ياد گرفته وبه شكل غريز ى هر كلمه را روى تصوير مربوطه مى نشاند. مثلا مادر شيشه ى شير را در برابر ديدگان فرزندش ميگيرد وبالحنى عاطفى ومشتاق به او ميگويد:" به به ، شير