عشق چيست ؟

ميدانيم كه انسان موجودي " خويشتندار " و " خود شيفته " است . در فطرت او زنده ماندن ، آزادي و امنييت داشتن وبه زيستي ورفاه سرشته شده ،آنطور كه فرمان حيات وزيستن از درون ِ همين نياز ها ومطالبات غريزي وبنيادي بر ميخيز ٓد . بهمين جهت هرنوع ارتباطي كه با ديگران بر قرار ميكند - آگاهانه يا ناخود آگاه - به دنبال " عشق " ميگردد ، يعني رابطه اي كه عنصر تفاهم ، مهرورزي و صداقت را در خود داشته ودر روند پر نشيب فراز و - إلزاما - زمان بري كه دارد سرانجام وحدتي حيات بخش وزندگي ساز را به ارمغان آورد . اين براي عشاق يك مطلوب آرماني ويك عنصر هويت ساز است . در زندگي ي عادي ، ما جاذبه هاي عاشقانه را در علاقه به والدين ، فرزند ان ، زن و همسر ، دوست وهمراه وحتي زيبايي ونيكي وارزش هاي أخلاقي يا شوق به معنويات وهنر تجربه ميكنيم كه تمامي ي اينها جلوه هايي زودگذر وناتمام هستند و پيو ند با آنها بعد از مدت كوتاهي گسيخته ميشود وجا ي خود را به جاذبه ي موقت ديگري مي سپارد .