دردم دردانه

هميشه به كول مي كشي بارِ هستي را به دوران گاهي كوهِ مصيبت وبلا / تنهايي و گريه ي بي ا مان . وگاهي ! آر امش و ساز و سرود / دهل و چنگ و. عود / شلنگ انداز ان / در وسطِ ميدان. تن آدمي ! / در " قبض و بسط "ِ مدام ، يك لحظه بندي ي خشونتِ " اين " / يك دم يله بر لطافت " آن " . فرزين عدناني نوشته شده توسط فرزین عدنانی در جمعه دهم آذر ۱۳۹۶ | ...

تأمين نيازهاي غريزي بمنظور متحقق كردن رفا ، به زيستي و امنييت براي تداوم حيات و زندگي ، يك ارزش بنيادي و ماهوي است ، اما با نگاه به سير تاريخي ي اين حركت بويژه در قرن مدرنيته ، چنين بنظر ميرسد كه عقلانيت ما را به گم راهي كشانده است ، زيرا تأمين اي...

خيره ! به پت پتِ چراغ به رقص اشباح بر ديوارهاي پريده رنگ اطاق. شعر هايم ، عجول ، باشتاب گريزان ! از پيچ و خمِ خطوط كتاب ...

از "اينجا" به " كجا" يم خواهي كشاند ، كه " آغشته بودن " را تا سويداي جان تجربه كرده ام . اينجا غرقه ام در عالمِ كثرات ، / غريبه با اينهمه " آنات " مغزم كوچك ! / شناختن را تاب ندارد تشنه! افتاده ام در " قلزم " ي كه آب ندارد . فرزين عدناني...

اگر چه در جريان " انديشيدن " عملا هيچ كلمه اي را تلفظ نميكنيم اما در كارگاه ذهنمان با كلمات ودر بستر وفور آن مي اند يشيم . ترمه ي آگاهي انسان بوسيله ي تصا ويري كه حواس از محسوسات كسب ميكند بافته ميشود وما اين تصويرها را بوسيله ى زبان قرائت ميكنيم . اگر از دختر ى ٥ ساله سئوال كنيد " كتاب چيست ؟" او ابتدا تصوير كتاب يا كتابهايي را كه قبلا ديده و تجربه كرده در ذهنش مصور ميكند و سپس با كلماتي كه ياد گرفته به قرائت آن ميپر دارد .مثلا جواب ميدهد " كتاب ورق ورق است ، عكس دارد ، قصه دارد ، مادرم از روى كتاب برايم قصه ميگويد و..." اما اگر از همين دختر سئوال شود كه كاربورا...

تا هنگامي كه هجر را وصل و سراب را آب مي بيني هنوز در راهي . آونگي بين آسمان و زمين. - گاهي " پرتابي" به اوج، گاهي " سقوطي " به ا عماق چاهي - فرزين عدناني...

بسياري از " رويداد " ها را انسان نميتواند به موقع پيش بيني كند . بعضي أوقات ما برا ى ا يمن شدن از آسيب ها به ماء مني پناه مي بريم كه خود پناهگاهي حادثه خيز است . فرزين عدناني...

تيك تا ك ساعت ؟! اي كاش هشدار نبود ريتمى بود كه مرا به اقليم خواب ميكشاند تا گذر زمان فرامو ش شود و سو سوي " انتظار " خاموش ....

به تاريكي مي بينم ترا - تمام قد ، به قامت نور - ترجمان. روء يايم . در همهمه ى غو غا ي روز ، همه با هم به گفت و. گو ! و تنها منم كه تنها يم . گما ن مبر كه در ظلمت. به بندم هنگا مي كه چشمانم را مي بندم ! انجا - در خيل سرخو شان - شلنگ انداز ، پا يكو با ن ، سروش ". شيدايي " يم ، ...