نمي دهد كه انباره ي تفكر وقدرت فأهمه ي آنان از " پيشيني " هايي بارگيري كند كه متعلق به " رويداد " وموقعييت جاري ي زندگي بوده ومعناهاي " زمان گذشته ي " تاريخي در آن راه نيافته باشد . نوشته شده توسط فرزین عدنانی در دوشنبه هفتم فروردین ۱۳۹۶ |

مراحل بعدي ي شناخت پرتقال اينست كه أصولا بدانيم اين ميوه چگونه توليد ميشود ، بذر آن ، محيط رشد آن ، انرژيها ييكه لازم دارد از كجا وچگونه وبوسيله ي چه عواملي تأمين ميگردد و مي بينيم كه موضوع شناخت پرتقال كه يكي از كثرات عالم است با كل هستي پيو ندي ناگسستني دارد ونه تنها پرتقال بلكه اگر ما بخواهيم يك

در دستان ِ پاك و بي ريا . / سرانجام با اين همه ماجرا / نه منتظر ِ پاداش / نه نيازمند ِ ثنا ، / خوب يا زشت / سرنوشت ! / تقدير ِ او را / اينگونه نوشت . فرزين عدناني نوشته شده توسط فرزین عدنانی در چهارشنبه نهم فروردین ۱۳۹۶ |

نشده وبه تدريج كه از واقعييت هاي أطراف خود حس گيري ميكند با نور ، رنگ ، اشكال ، رخسار مادر ، چهره ي پدر و... آشنا شده و كم كم زبان باز ميكند ، غذا ميخورد ، راه ميرود ، تحصيل ميكندو بدين ترتيب عقلا نيتش رشد وتكامل يافته وبه مراحل بلوغ فكري ميرسد . بديهي است چنين پردازشي كه دقيقا زمانمند و مكان مند اس

نه در خيال / كه به چشم ديدم / - آشكارا - / " دگر ديسي " ام را / ذره اي از وجودم / - چو نان بذري - / بزمين افتاد / روييد و لوخ شد / روزها و روزگاران / هيچكس آنرا نديد / بوريا يي بود كه گسترده بر كف ِ كوخ شد . / در گذر ِ دوران ها / گرد و غبار بر سر و رويش نشست / پا خورد و خشكيد ، /

ميدانيم كه انسان موجودي " خويشتندار " و " خود شيفته " است . در فطرت او زنده ماندن ، آزادي و امنييت داشتن وبه زيستي ورفاه سرشته شده ،آنطور كه فرمان حيات وزيستن از درون ِ همين نياز ها ومطالبات غريزي وبنيادي بر ميخيز ٓد . بهمين جهت هرنوع ارتباطي كه با ديگران بر قرار ميكند - آگاهانه يا ناخود آگاه - به

"نظام هستي " / اراده اي محتوم، / صيرورتي مدام ، ابدالآ باد / بافه اي تنيده بهم / جلوه گاه ِ هم بستگى ي اضداد ، / افلاك و كائنات / زمين و موجودات : موريا نه و. گراز / قنا ري و غو ك / شتر مرغ و غاز / " چيز ها " و " ذرات " / ات

از "اينجا" به " كجا" يم خواهي كشاند ، كه " آغشته بودن " را تا سويداي جان تجربه كرده ام . اينجا غرقه ام در عالم ِ كثرات ، / غريبه با اينهمه " آنات " مغزم كوچك ! / شناختن را تاب ندارد تشنه! افتاده ام در " قلزم " ي كه آب ندارد . فرزين عدناني

هلال مي بينم ماه را / هنگاميكه سر هشته ام به زانوي فراق. و " بدر" ِ كامل بدان هنگام كه پيدايي در پيشگاه ِ اطاق . تو ! / هم بوستان ، هم كوير /. " گل - خاره " اي بي نظير ! " سوسن ِ چلچراغ " (١) (١) -گلي است كه فقط در يك منطقه مي رويد . فرزين عدناني

"دور فلكي " يا " گر دش چرخ " ويا آنطور كه در ذهن و عقلانيت ما پديدار ميشود " چرخه ى حيات " ، تركيبي هم بسته وموزون از همه ى اجزاء عالم است كه با همديگرارتباطي ابدي و ازلي و صيرورتي محتوم دارند و يكديگر را به گونه اي تغذيه ميكنند كه هر پديده و " چيز " سهم ِ باندازه اي كه در خور اوست ميبرد ، مثلا در ي...

در نظام آفرينش هر چيزي در هر لحظه اي كه مورد نگرش وبررسي قرار گيرد يا در حال تجزيه است ويا تركيب ، مورچه و ما موت ، يك خاشه ي علف يا يك اصله ي چنار ، ذرات خاك يا رشته جبالهاي مرتفع و عظيم ، كرات آسمان و أفلاك ، همه ي عناصر و اجزا ء عالم - حتي أتمها - در درون تلاطم هاي آتشين خورشيد ها در حال تجزيه وت...

در " رو ء يا " هايم سواري هستم نشسته بر رخش باره يي تازان در پي ِ نخجير . ودر " آ ئينه " : به راه مانده اي خميده بر پشت ِ يا بوي پير. فرزين. عدناني

در خاك نخفته بودم كه از ياد رفتم . من ! در تلاطم ِ دريا به " باد بان " آويز شدم ، با باد رفتم . فرزين. عدناني

باران كه نيست ! آتش خاموش نمي شود ، گياه از رستن فرو ميماند ، مرغ بر شاخه نمي خواند . باران كه نيست ! زمزمه ي جوي بار گم، وخاك بستر جولان مار ، رتيل و كژ دم . لب و دندان / قفل. دهان ،

خانه ات آباد ، اي مالك ِ ظلم وجور ، ِِِستم و " بيداد" ، كه اگر نبودي ! هرگز جان نميگرفت در قلب زخم خورده ى ما اميد به آزادي ، " عدل وداد " . فرزين عدناني

خر آسمان را نمي بيند / و جعد بر تارك برقگيرِ برج مي نشيند . مار مى خزد / زنبور مى گزد / ومرغ دانه بر مي چيند . تمامي ى كثرات عالم / از اوجِ افلاك / تا حضيضِ خاك / ناگزير / در چنبر ِ موقعييت خود اسير هم بوته ى گون / هم گرازِ پير / هم سوسن ِ زرد / هم پياز و سير . تنها انسان ! / آزاد ورها / انتخابگر و ...

آنك انسان! / چشمانش تلسكوپ " هابل " (١) / كه مي بيند : / " پديدار " ها را - في نفسه - به " ذات " ، " كثرات ِ عالم " را به هيئت ِ ذرات . / و انگشتانش با اشاراتي هوش ربا / هدايت ميكند " مريخ نورد " را/ در پيچ وخم ِ كرات / تا بر گيرد حجاب از " آ يا ت " و " آ نا ت " . / وبا قدرت فا همه اش در مي يابد كه ...

نگاهت ! / سد راهت . به آسمان ابر آلود مي نگري / وچترت باز مي شود ، تو از بارش " توهم " خيسي ! به كوير زمين بنگر تا به خيال كج بخندي چترت را ببندي . فرزين عدناني

سياهچاله ى ميغ و ماغ - حريصانه - كپه ها ى نور را به درون ميكشاند چشم سومي دار ى كه به تاريكى خوگر است ، - نابينايى كه جهان روشنى دارد - و با سمندى سركش ،در اعماق ظلمت، خود را به آستانه ى معشوق ميرساند. فرزين عدناني